احمدینژاد رقیبِ همهی حاکمیت است؛ دقیق و عمیق! او نه اینکه رقیب جایگاهها و کرسیها باشد، چرا که این را هر دو طرف گفتگو میدانند، بلکه او چنان خود را نمایانده و چنان بر تکتک نهادها و ساختارهای قدرت شوریده که هر صاحب منصبی، چه بخواهد چه نخواهد باید خود را با استانداردهای مغفول و از یاد رفتهای بسنجد که آن مرد بارها و بارها حتی در بالای پلههای دادگاه تکرارشان کرده است.

البته جناب روزنامهنگار با گفتن این جمله، دست خود را رو کرده که اصلاحات و پیشرَوی گامبهگاماش، نمایشی بیش نیست. چرا که این اصلاحات، خود را دقیقا در نقطهی مقابل اصلاحاتی بازآفرینی و بازسازی کرده که رقیبِ اصلی، بهتفصیل در مرقومهای به مقام رهبری اعلام کرده بود. این چه اصلاحاتی است که اصلاح نهادها و ساختارها و بهرهگیری از منابع و ثروت ملی به نفع ملت را بر نمیتابد و معتقد است باید هر کاری کرد تا او نیاید؟

در دل این ادعا، حقایقی نهفته که رمزگشایی از آنها زمان میطلبد. اینکه، برآمده از اضطرابِ ناشی از اخباری گیجکننده است یا آنکه صرفا بهمنظور تجدید قواست با نشاندادنِ رقیبی که هر لحظه میتواند مشارکتی فعال در صحنه داشته باشد؟